WanSaiful.com

It has been a while since I updated this blog. That’s because all my writings are already posted on www.ideas.org.my. But I really should try to update this every so often.

Last week my article below (and here) was published in The Star (iPad edition). The responses I received were divided – those who are already partisan said that the piece is too idealistic, while those who are not partisan suggested that they understood where I was coming from.

Let me provide two illustrations on how things could be if we had more people who hold stringly to their principles BEFORE entering politics.

Example 1: Check out Mark Pritchard’s video here (the first video).

Example 2: Check out this article by Tim Montgomerie.

In both instances we have Conservative MPs standing up fighting for what they believe is right. Can you imagine any Malaysian MP doing it in Dewan Rakyat? I can’t. Not from BN. Not from Pakatan. Not from UMNO. Not from PAS.

Many political activists in Malaysia are simply visionless and spineless, the only thing they know is to follow blindly what their masters say.

Principles before partisanship
By Wan Saiful Wan Jan, for The Star iPad edition, 22 June 2011

My diary has been extraordinarily full over the last few weeks. On average I took part, either as a speaker or moderator, in three or four events every week. I can make two observations from these engagements.

First, too many things have been turned into a partisan debate. I don’t mind when issues are ‘politicised’ because we can hardly avoid politics. It plays an important role in almost every aspect of our lives.

The price of teh tarik mamak is influenced by the politics around sugar subsidies. The quality of teachers in schools is dependent on the politics around teacher placement. And how much we pay for our iPads is subject to the politics around import duties and taxation. So, I don’t mind debating politics. It is part of life.

But the problem arises when politics is confused with partisanship. Partisanship has become so bad, such that we can’t even have a healthy political debate anymore. How many times have you heard a debate ending with “Of course you will say that, you support party X”? That is the best way to end a debate without solving the issue. It does not contribute to healthy debate culture.

Second, too many people think that the only way to solve problems is by entering partisan politics. They feel that joining a political party is a must, otherwise you might as well shut up. Hence we see droves of very clever youths joining political parties, hoping that they can solve problems from within a partisan environment.

What they don’t realise is that they cannot solve a structural problem by becoming part of the problematic structure. Instead, they eventually become partisan too. They obediently choose their party above rational thinking and reasoning. Defending the parties that they support takes precedence over the truth. They will vote regardless of whether the party offers good or bad policies.

Take for example the issue of ethnic discrimination policies in Malaysia. I see so many people who, in their university years, talk about the need to end racial and religious discriminations. They thought that in order to end it, they must join a political party. Soon after joining a party, they start thinking about how best to attract the “Malay votes” or “Chinese votes” or “Muslim votes”.

Lo and behold these aspiring youths eventually become a cog in discriminatory political machines that they wanted to destroy in the first place. They joined intending to be part of the solution, they end up being part of the problem.

The two actually feeds into each other, producing a viscious cycle. We turn issues into a partisan debate, and we ourselves willingly become partisan. As a result we see more things along a partisan divide, and we call for more people to divide themselves according to how political parties view issues.

It is about time we find a way out from this viscious cycle.

I was invited to speak at an event organised by the Bangi branch of Muslim Youth Movement of Malaysia (ABIM) last Sunday and I suggested that they must avoid the urge to join any political party. Instead, they should focus on strengthening civil society.

I reasoned that we have allowed political parties to trample over civil society for too long. Political parties have vested interest. Their sole ambition is power. Civil society organisations are supposed to have principles that act as a mechanism for check and balance against politicians. Civil society should not become agencies of politicians or political parties.

In a country like Malaysia where political parties are huge, the check and balance mechanism is even more important.

I have seen so many organisations and individuals ending up as mouthpieces of political parties and politicians even though they claim to be part of the civil society. Worse still, there are some entities who masquerade as civil society organisations, when, in reality, they were set up by political parties to lie and deceive the populace in the guise of an NGO. This is truly despicable.

It is as if we have allowed politicians to shape the agenda and we merely follow. If this trend continues, civil society in Malaysia has a bleak future.

We call our elected representatives “Wakil Rakyat” for a very good reason. They are there to represent us, as our “wakil”. We are the ones who appoint them, pay their salaries, and determine whether or not they should continue in office. Why do we allow them to be our masters?

The inversed relationship is wrong and must be corrected. It is civil society that is supposed to shape the political landscape. We should have our own principles with which we influence the political debate and politicians. Politicians are supposed to follow our lead, and we must reclaim the right to lead.

Filed under: Malaysia, Politics

Disiarkan dalam The Malaysian Insider pada 28 April 2011

Parti Islam Se-Malaysia (PAS) akan menjalankan Muktamar Agungnya pada bulan Jun ini. Tahun ini juga merupakan tahun pemilihan. Para perwakilan ke Muktamar Agung akan memilih saf kepimpinan PAS Pusat yang baru.

Saya merasakan bahawa kali ini tidak banyak calon-calon baru yang akan bertanding. PAS Bukit Bintang membuat sedikit kejutan dengan mencalonkan Husam Musa sebagai Presiden. Tetapi itu hanyalah satu kes terpencil. Bukan norma biasa.

Hadi Awang boleh dikatakan telah menjalankan amanah dengan sebaiknya sebagai Presiden PAS. Hadi mengambil alih tampuk kepimpinan setelah Almarhum Fadzil Noor pulang ke rahmatullah. Tanggungjawab yang dipikul oleh Hadi memang besar kerana beliau menggantikan seorang tokoh yang dihormati kawan dan lawan. Tetapi secara umumnya Hadi telah menjalankan amanah yang sewajarnya.

Tiada sesiapa boleh menafikan bahawa Hadi telah membawa PAS ke satu tahap baru dalam sejarahnya. Sepuluh tahun dahulu, siapa yang boleh menyangka bahawa PAS akan mempunyai sebuah sayap untuk mereka yang tidak mempercayai keesaan Allah dan keRasulan Muhammad? Tetapi di bawah kepimpinan Hadi, PAS telah menubuhkan Dewan Himpunan Penyokong PAS.

Memang betul masih ada unsur-unsur diskriminasi walaupun badan itu telah wujud. Ahli-ahli Dewan Himpunan masih tidak mempunyai hak yang betul-betul sama dengan ahli PAS yang beragama Islam. Tetapi kita perlu melihat isu ini dari perspektif perubahan jangka panjang.

Apabila sebuah parti Islamis membuka pintunya kepada orang bukan Islam, maka ia merupakan reformasi yang amat signifikan. Sebagai perbandingan, kita tidak mendengar langsung ura-ura MCA mahu menubuhkan satu sayap rasmi untuk orang bukan Cina. Atau MIC untuk kaum bukan India. Apatah lagi Umno untuk orang bukan Melayu.

Maka memang pasti Hadi telah berjaya membawa satu pembaikan yang amat besar terhadap PAS. Tanggungjawab seterusnya ialah untuk meneruskan lagi pembaikan yang dimulakan oleh Hadi agar pada suatu hari nanti golongan bukan Islam benar-benar mempunyai hak dan kuasa yang sama dengan semua ahli lain dalam menentukan dasar-dasar parti itu.

PAS mengambil masa lebih 50 tahun untuk tiba ke tahap ini. Maka rasanya tidak salah jika kita menunggu beberapa ketika lagi sehingga kesaksamaan yang tulin diwujudkan dalam PAS. Yang penting usaha menghapuskan diskriminasi dalam semua parti politik di Malaysia mesti terus berjalan.

Hadi juga merupakan seorang tokoh ulama yang disegani di Malaysia dan juga di peringkat antarabangsa. Status beliau sebagai seorang ulama amat penting bagi sebuah parti yang secara tradisinya tidak begitu kuat di kawasan bandar, dan penyokongnya pula adalah dari kalangan yang agak menitik beratkan pengamalan agama. Secara tradisinya PAS mempunyai konstituen yang tersendiri dan konstituen ini lebih selesa dengan seorang pemimpin bertaraf ulama.

Saya berpeluang menyertai Hadi di beberapa pertemuan di luar Malaysia. Saya sempat melihat sendiri betapa Hadi dihormati dan dianggap sama taraf dengan ulama besar seperti Yusuf Qardhawi, Rachid Ghanoushi, Kamal Helbawy, dan ramai lagi. Malahan bekas Perdana Menteri Turki Almarhum Najmudin Erbakan juga amat menghormati Hadi.

Ringkasnya ketokohan Hadi sebagai seorang ulama memang tidak boleh dipersoal.

Seperti manusia lain, Hadi juga punyai kelemahan. PAS kalah di Terengganu semasa beliau menjadi Menteri Besar. Dalam pilihanraya Sarawak baru-baru ini pula PAS kalah semua kerusi yang ditandingi. Ada lagi beberapa contoh lain yang boleh diberi untuk menunjukkan kelemahan Hadi.

Tetapi ini lumrah manusia dan sudah pastilah Hadi tidak boleh berlepas tangan. Tetapi, dengan pelbagai kelemahan yang ada, saya tetap merasakan bahawa Hadi telah menjalankan amanah dengan yang terbaik mungkin. Tidak perlulah dibicarakan isu kelemahan ini kerana tidak ada manusia boleh lari daripadanya.

Persoalan yang yang dihadapi oleh para perwakilan ke Muktamar Agung PAS nanti bukan sama ada Hadi telah menjadi Presiden yang baik atau tidak. Ini bukan pemilihan untuk memberi anugerah perkhidmatan cemerlang.

Tetapi, persoalan sebenar ialah, adakah Hadi boleh menjadi Presiden yang baik untuk memimpin PAS dalam pilihanraya akan datang dan seterusnya ke masa hadapan?

Kebenaran mungkin pahit untuk ditelan. Hakikatnya Hadi bukanlah individu terbaik untuk terus menjadi Presiden PAS. Saya akan simpulkan dengan cara semudah mungkin kenapa saya berkata demikian. Hadi tidak mempunyai ketrampilan ataupun ketokohan untuk menjadi Perdana Menteri atau Timbalan Perdana Menteri Malaysia. Hadi telah mencipta imej beliau sebagai seorang pemimpin masyarakat Melayu Islam. Tetapi beliau tidak dilihat sebagai seorang pemimpin untuk rakyat Malaysia secara keseluruhan.

PAS perlu berfikir bagaimana untuk memperkukuh apa yang telah dibina oleh Hadi. Parti itu perlu mula membina imej sebuah parti yang berkemampuan memimpin seluruh rakyat Malaysia, bukan memimpin orang Melayu Islam sahaja. Dan yang nyata, Hadi bukan pembawa imej “pemimpin negara”.

Mungkin ada yang berhujah bahawa ini hanya masalah persepsi. Tetapi jika sebuah parti politik tidak menyedari peri pentingnya persepsi, maka parti itu berada di padang permainan yang salah. Politik ialah sebuah pertandingan persepsi. Kejujuran dan ketokohan seseorang itu hanya bernilai jika sifat-sifat ini berjaya mempengaruhi persepsi pengundi. Jika sifat-sifat itu tidak membawa persepsi positif, maka dalam bahasa kampungnya “tak payah pun tak apa”.

PAS memang memiliki individu-individu yang boleh membawa parti itu ke satu tahap baru. Husam Musa dan Nizar Jamaluddin hanya dua nama yang biasa disebut. Sudah pasti ada tokoh lain yang juga boleh melakukannya dan perlu dipertimbangkan.

Tetapi budaya politik dalam hampir semua parti di Malaysia ini secara umumnya memberi kelebihan kepada presiden sedia ada. Jika mahu menjadi presiden sehingga mati pun biasanya boleh. Parti-parti politik kita tidak mempunyai budaya yang mana seseorang presiden mengumumkan dengan penuh bangga bahawa beliau telah membawa parti itu ke satu tahap tertentu dan telah tiba masanya untuk orang baru mengambil alih untuk membawa parti itu ke satu tahap yang lebih tinggi.

Lihat sahajalah apa yang berlaku dalam perubahan pucuk pimpinan Umno, MCA dan MIC. Semuanya terpaksa melalui era transisi yang amat menyeksakan. Dan PAS tidak terkecuali dalam budaya ini.

Hadi seharusnya menarik nafas panjang sambil menilai segala pencapaian besar beliau. Beliau boleh berbangga dengan apa yang beliau telah lakukan. Setelah itu, beliau perlu menerima hakikat bahawa telah tiba masanya untuk menyerahkan obor perjuangan kepada orang lain yang membawa PAS ke tahap yang lebih tinggi, sesuai dengan tuntutan rakyat agar PAS segera melahirkan pemimpin negara, bukan pemimpin bangsa atau pemimpin agama sahaja seperti selama ini.

Hadi pula jangan lah bermain kata-kata, kononnya tidak mahu menjadi presiden selama-lamanya dan bersedia dicabar. Bukannya beliau tidak tahu bahawa budaya parti politik di Malaysia ialah, sekiranya presiden tidak menolak pencalonan, maka tidak ada harapan perubahan akan berlaku.

Tidak ada gunanya bermain kata-kata kerana ia akan menyebabkan seorang presiden yang telah berjaya membawa pelbagai pembaikan akhirnya dilihat sebagai tunggul yang menghalang pembaharuan.

Jika Hadi boleh menyedari hakikat itu, maka parti dan negara akan mengingati beliau sebagai seorang tokoh ulung yang amat ikhlas berjuang sehingga rela mengorbankan jawatan dan kepentingan diri demi membuka laluan agar PAS menjadi sebuah parti nasional yang benar-benar diyakini mampu memimpin sebuah negara berbilang kaum.

Demi memastikan PAS boleh terus mara ke hadapan, Hadi wajib segera mengumumkan bahawa beliau tidak mahu mempertahankan jawatan Presiden dan menolak semua pencalonan. Hanya dengan cara itu sahaja akan berlaku pertandingan sihat yang akan membolehkan wujudnya sebuah PAS baru.

Filed under: Malaysia, Politics

Last week Prime Minister Najib invited people to ask him questions via Twitter, using #tanyanajib. Well, Malaysian responded overwhelmingly to that invitation, and some of the questions are very very funny.

And today Prime Minister Najib actually responded to some of the less serious questions. Amazing!

Filed under: Malaysia, Politics

First published in Detik Daily (28 November 2010):

Semasa menulis artikel ini, saya sedang dalam perjalanan ke Amsterdam dan The Hague atas jemputan Kementerian Luar Holland. Saya akan berada di sana selama sepuluh hari, sebahagiannya untuk mengkaji sistem persekolahan negara itu dan mengenalpasti apa yang boleh dipelajari oleh Malaysia.

Tetapi sebelum ke Amsterdam, saya singgah sebentar di kota London. Saya kembali ke Malaysia pada bulan Oktober 2009, setelah 17 tahun menetap di United Kingdom. Jadi saya mengambil peluang ini untuk berjumpa kembali dengan kenalan lama, terutama rakan-rakan dalam Parti Konservatif.

Sebaik sahaja saya mendarat di London, saya mendapat email mengenai satu forum anjuran Rakan Pakatan Rakyat (Friends of Pakatan Rakyat) United Kingdom pada hari Sabtu 20 November. Topiknya ialah pembabitan golongan muda dalam mendepani cabaran politik baru Malaysia. Saya mengambil keputusan untuk menghadiri forum tersebut yang diadakan di Bayswater, berhampiran Malaysia Hall London.

Ramai juga yang hadir ke forum tersebut sehingga dewan yang disediakan penuh dan ada yang terpaksa berdiri. Ada yang sanggup memandu kereta meredah kedinginan musim sejuk dari luar London untuk menghadiri majlis itu.

Forum tersebut memang menarik. YB Hannah Yeoh, ADUN Subang Jaya dari DAP memulakan bicara dengan menceritakan pengalaman beliau sebagai ahli politik muda. Beliau dipilih menjadi calon semasa berumur 29 tahun. Semasa itu, beliau tidak memegang jawatan tinggi dalam parti. Beliau diberi kepercayaan oleh DAP untuk menjadi calon walaupun masih muda berbanding pemimpin lain. Dan kini, walaupun hanya berumur 31 tahun, beliau memegang jawatan Bendahari DAP Selangor.

Seorang lagi ahli panel ialah Ginie Lim. Gadis muda berumur 29 tahun ini bertanding atas tiket PKR di Machap, Melaka, semasa berumur hanya 27 tahun. Beliau menceritakan mengenai bagaimana beliau dimaklumkan sekitar seminggu sebelum hari pencalonan bahawa beliau telah dipilih untuk menjadi calon. Dalam tempoh yang amat singkat itu beliau perlu mengumpul dana untuk berkempen, merangka strategi meraih undi dan seterusnya memperkenalkan diri kepada pengundi.

Seterusnya YB Nik Nazmi Nik Ahmad daripada PKR pula menceritakan pengalaman beliau sebagai pemimpin muda dalam PKR. Beliau terlibat dalam politik parti Keadilan sejak berusia 19 tahun lagi. Beliau menjadi ADUN Seri Setia, Selangor, pada tahun 2008, semasa berumur 26 tahun. Beliau merupakan calon paling muda yang terpilih dalam Pilihan Raya Umum ke-12. Setelah menang, beliau diamanahkan menjadi Setiausaha Politik Menteri Besar Selangor, satu jawatan yang penting dalam petadbiran negeri.

Bukan itu sahaja. Baru-baru ini, beliau dilantik menjadi Pengarah Komunikasi Parti Keadilan Rakyat dalam umur 28 tahun. Sekali lagi ini juga merupakan satu jawatan penting dalam parti di peringkat pusat.

Satu perkara yang paling jelas dalam forum mengenai penglibatan golongan muda dalam mendepani politik Malaysia itu ialah betapa walaupun di hadapan dewan diletakkan tiga bendera parti komponen Pakatan Rakyat – PKR, DAP dan PAS – tetapi hanya dua parti sahaja yang mampu menghantar wakil untuk berucap. Malangnya PAS tiada wakil.

Malahan, di kalangan yang menghadiri forum itu juga saya tidak menemui ramai peserta yang mendokong perjuangan PAS. Entah ke mana perginya penyokong-penyokong PAS di London. Sikap mereka seolah-olah tidak mengendahkan langsung kegiatan yang dianjurkan oleh parti-parti lain dalam Pakatan Rakyat di United Kingdom. Adakah mereka seronok sesama sendiri sahaja sehingga tidak sedar bahawa PAS berada dalam satu pakatan bersama dua parti lain?

Kembali kepada isu barisan penceramah dalam forum. Sebenarnya sebab utama tiada wakil PAS yang berucap dalam forum tersebut ialah tidak ada sesiapa dari PAS yang datang ke London pada hari itu. Forum tersebut dianjurkan kerana kebetulan sahaja para pemimpin muda daripada PKR dan DAP itu berada di London.

Bagaimanapun, saya rasa jika sekalipun PAS dijemput secara rasmi, hampir pasti tiada pemimpin muda yang berketrampilan seperti pemimpin-pemimpin muda daripada PKR dan DAP yang boleh ditampilkan. Mungkin ada orang muda PAS yang boleh berkongsi pengalaman berkempen dan berceramah. Tetapi dalam PAS tidak ada orang semuda YB Nik Nazmi, YB Hannah Yeoh, mahupun Ginie Lim yang diberi kepercayaan untuk menjadi calon, jurucakap, apatah lagi pemimpin besar dalam parti peringkat pusat atau negeri. DAP dan PKR jauh terkehadapan berbanding PAS dalam hal ini.

Dalam menjawab persoalan yang ditimbulkan berkaitan hal ini, YB Nik Nazmi mengatakan bahawa mungkin sebab utama tiada pemimpin muda yang ditonjolkan oleh PAS ialah persoalaan perbezaan budaya. Umur PAS yang lebih tua berbanding PKR dan juga hiraki dalam parti yang lebih kuat dipegang menyebabkan sukar untuk orang muda menonjol dan memegang jawatan tinggi dalam PAS di peringkat pusat.

Pandangan YB Nik Nazmi ada benarnya. Malahan saya juga tertanya-tanya juga selama mana lagi Dewan Pemuda mahu mengambil pendekatan yang seolah-olah orang tua? Apa gunanya sebuah Dewan untuk orang muda dalam PAS jika pendekatan dan strategi tidak berjaya menarik golongan muda mendokong parti? Bilakah pencapaian pemimpin muda dalam PAS akan diukur?

Di kalangan rakan-rakan yang saya kenali, golongan muda tidak suka denagn corak gerak kerja dalaman PAS yang mengekang kreativiti dan pemikiran mereka. Orang muda mahu diberi kepercayaan untuk memimpin perubaha, tetapi, kata mereka, budaya PAS menyebabkan ini sukar berlaku.

Selama mana lagi PAS mahu membiarkan golongan muda yang mahukan perubahan menjauhkan diri dan menyalurkan ketokohan dan kesungguhan mereka ke PKR dan DAP?

Filed under: Malaysia, Politics

“PERAK: A STATE OF CRISIS“

Featuring a comprehensive blow-by-blow account of the crisis and cutting-edge analysis of the events by:

Amer Hamzah Arshad || Andrew Harding || Art Harun || Cheang Lek Choy || Deborah Loh || Edmund Bon || Fahri Azzat || Kevin YL Tan || NH Chan || Professor Shad Saleem Faruqi || Shanmuga K

edited by Audrey Quay

foreword by Wan Saiful Wan Jan (IDEAS)

Read the rest of this entry »

Filed under: Malaysia, Politics

While having coffee at Cafe Libre, I came across this news about Selangor BN wanting to involve the Sultan in the water and sand issues.

Politicians should remember that Malaysia is a constitutional monarchy. They should not knock on the palace’s doors every time there is a problem.

When will they learn?

Filed under: Malaysia, Politics