WanSaiful.com

Personal thoughts of Wan Saiful Wan Jan

July 21, 2011 • 12:39 pm 4

Angkatan Amanah Merdeka (Amanah)

Banyak pihak yang tertarik dengan berita penubuhan Angkatan Amanah Merdeka (Amanah). Ada juga yang mengatakan bahawa setelah sekian lama menunggu, akhirnya Tengku Razaeleigh Hamzah kini mula bangkit untuk mmenyatakan pandangan, seterusnya memimpin sebuah pergerakan nasional yang sekian lama dinanti-nantikan.

Lihat contoh ulasan di sini:
1. The Star (21 Julai 2011)
2. The Malaysian Insider (20 Julai 2011)
3. Free Malaysia Today (19 Julai 2011)
4. Malaysia Today (19 Julai 2011)
5. Abnmulya blog
6. Sayuti Omar Blog

… dan banyak lagi.

Kebanyakan ulasan ini adalah berdasarkan kenyataan yang saya keluarkan untuk menjemput media ke majlsi pelancaran Amanah pada Jumaat 22 Julai di Memorial Tunku Abdul Rahman. Saya tampalkan kenyataan tersebut di bawah.

Keahlian Amanah terbuka kepada semua individu, tanpa mengira kaum atau agama. Kami tidak mengira parti politik mana yang anda sertai, tetapi kami mengalu-alukan semua individu yang berkongsi keyakinan terhadap Amanah Merdeka Bapa Malaysia seperti yang dinyatakan di bawah. Secara kebetulan visi ini rupanya dikongsi oleh mereka daripada pelbagai latarbelakang politik.

Maka barisan kepimpinan yang akan diumumkan esok di majlis pelancaran akan terdiri daripada tokoh-tokoh veteran daripada pelbagai latarbelakang. Pihak media banyak yang terlalu menekankan kepelbagaian latar belakang politik ini, sehingga ada yang memberi gambaran seolah-olah di dalam Amanah akan ada wakil-wakil setiap parti politik. Ini tidak tepat.

Sudah pasti kami mengalu-alukan setiap tokoh daripada pelbagai parti. Saya gembira kerana media memberikan penekanan terhadap penyatuan pelbagai parti kerana ini melambangkan betapa mereka sendiri sudah muak dengan politik kepartian yang melampau yang kini semakin meluas. Tetapi yang lebih penting bagi Amanah ialah komitmen terhadap Amanat Merdeka Bapa Malaysia. Bukan keahlian dalam parti A atau parti B atau perwakilan “rasmi” daripada parti itu dan ini, seperti yang digambarkan oleh beberapa laporan media.

Ramai juga yang bertanya siapa lagi yang akan mengepalai Amanah. Semua ini akan diumumkan esok.

Kami menjemput semua individu untuk sama-sama menyertai Amanah. Saya amat berminat untuk bertemu mereka yang mahu mengusahakan penubuhan Amanah peringkat negeri atau kawasan.

Borang keahlian akan mula diedarkan esok di majlis pelancaran. Laman web kami juga akan mula beroperasi secepat mungkin.

Semua pembaca juga dijemput untuk hadir ke majlis pelancaran esok (maklumat lanjut di bawah)

—-

Kenyataan asal yang saya keluarkan pada 19 Julai kepada media untuk menjemput mereka membuat liputan majlis pelancaran Amanah:

Dear all,

I am pleased to let you know that YBM Tengku Tan Sri Razaleigh Hamzah will launch his new organisation – Angkatan Amanah Merdeka (Amanah) – on:
Date: Friday, 22 July 2011
Time: from 9.30am
Venue: Auditorium, Memorial Tunku Abdul Rahman Putra, Jalan Dato Onn, Kuala Lumpur

YBM Tengku Tan Sri Razaleigh Hamzah, as Founding President of Amanah, will deliver a keynote speech at this event.

We cordially invite you to cover this event. An invitation card is attached.

For further information, please contact:
Puan Khatijah (03 2148 5655)
Encik Vinesh (017 201 4507)
Encik Lukhman (012 204 6746)

The purpose of Angkatan Amanah Merdeka, or, in short, Amanah, is: “To reaffirm, to inculcate and to re-ignite the sense of togetherness and true family spirit that prevailed among all Malaysians during the time of our common struggle for national independence.”

We believe that it is important to revive the legacy of “AMANAT MERDEKA BAPA MALAYSIA” in accordance with the letter and spirit of the Constitution of Malaysia.

Tunku Abdul Rahman’s “Amanat Merdeka Bapa Malaysia” reads:

“If we really want to come together as a family and live under one roof called Malaysia, we must be sincere with one another – Malay, Chiense, Indian, Dayak, Kadazan, Siamese and others – Muslims, Budhists, Hindu, Christian, etc”

“If we are sincere then we cannot say anything that will hurt one another. We cannot also do anything that will hurt each other.”

“As sincere members of one family we must always be there to help one another. The rich must help the poor and the succesful must help the unfortunate. Only then can we become one people and a country that is united and strong. Everyone will be happy. Only then will Malaysia be respected by the world”

The mission of Amanah:

1. To rekindle the legacy, promise and ideals of Bapa Malaysia and the Founding Fathers so that all Malaysians may live together as members of a truly just, fair, progressive, united and happy national community

2. To earnestly acknowledge, affirm and respect the sovereignty of the constituent states of the Malaysian Federation, consistent with the principles of federalism, consistent with democratic principles and in true spirit of the Constitution

3. To ensure that our national institutions respect and uphold the rule of law, democratic principles, rights and universal values.

4. To support a government and administration that is:
- transparent and accountable,
- truly competent and efficient,
- free of corruption and cronyism,
- clean and honest,
- fair and trustworthy,
that will be fully able to serve its functions and meet its responsibilities, freely and fairly. An administration that will always be mindful of the rights and interests of the people in whose name and cause it is appointed to serve.

5. To promote the socioeconomic well-being of the people, so that all Malaysians may enjoy truly advanced, progressive, fair and equitable lives — individually upholding filial piety and other noble values and collectively joined together in sincere family kinship as members of our national community and as stakeholders in our common national destiny.

6. To support an economic policy that will help achieve and sustain a high standard of living for the people, based on the principle of justice, fairness and balance, consistent with the constitution and under a stable monetary condition.

Yours sincerely,
Wan Saiful Wan Jan
Amanah Central Committee Member

Filed under: Freedom & Liberty, Malaysia

July 15, 2011 • 1:00 am 2

Prime Minister Najib meets Queen Elizabeth II

Prime Minister Najib meets Queen Elizabeth II on 14 July 2011.

Picture from The Sun. I noticed that it was removed at 12.44am, and then added back at 12.50am. So, I thought best if I just post it here in case it is removed again.

Filed under: Britain, Malaysia

July 12, 2011 • 4:23 pm 1

Principles before partisanship

It has been a while since I updated this blog. That’s because all my writings are already posted on www.ideas.org.my. But I really should try to update this every so often.

Last week my article below (and here) was published in The Star (iPad edition). The responses I received were divided – those who are already partisan said that the piece is too idealistic, while those who are not partisan suggested that they understood where I was coming from.

Let me provide two illustrations on how things could be if we had more people who hold stringly to their principles BEFORE entering politics.

Example 1: Check out Mark Pritchard’s video here (the first video).

Example 2: Check out this article by Tim Montgomerie.

In both instances we have Conservative MPs standing up fighting for what they believe is right. Can you imagine any Malaysian MP doing it in Dewan Rakyat? I can’t. Not from BN. Not from Pakatan. Not from UMNO. Not from PAS.

Many political activists in Malaysia are simply visionless and spineless, the only thing they know is to follow blindly what their masters say.

Principles before partisanship
By Wan Saiful Wan Jan, for The Star iPad edition, 22 June 2011

My diary has been extraordinarily full over the last few weeks. On average I took part, either as a speaker or moderator, in three or four events every week. I can make two observations from these engagements.

First, too many things have been turned into a partisan debate. I don’t mind when issues are ‘politicised’ because we can hardly avoid politics. It plays an important role in almost every aspect of our lives.

The price of teh tarik mamak is influenced by the politics around sugar subsidies. The quality of teachers in schools is dependent on the politics around teacher placement. And how much we pay for our iPads is subject to the politics around import duties and taxation. So, I don’t mind debating politics. It is part of life.

But the problem arises when politics is confused with partisanship. Partisanship has become so bad, such that we can’t even have a healthy political debate anymore. How many times have you heard a debate ending with “Of course you will say that, you support party X”? That is the best way to end a debate without solving the issue. It does not contribute to healthy debate culture.

Second, too many people think that the only way to solve problems is by entering partisan politics. They feel that joining a political party is a must, otherwise you might as well shut up. Hence we see droves of very clever youths joining political parties, hoping that they can solve problems from within a partisan environment.

What they don’t realise is that they cannot solve a structural problem by becoming part of the problematic structure. Instead, they eventually become partisan too. They obediently choose their party above rational thinking and reasoning. Defending the parties that they support takes precedence over the truth. They will vote regardless of whether the party offers good or bad policies.

Take for example the issue of ethnic discrimination policies in Malaysia. I see so many people who, in their university years, talk about the need to end racial and religious discriminations. They thought that in order to end it, they must join a political party. Soon after joining a party, they start thinking about how best to attract the “Malay votes” or “Chinese votes” or “Muslim votes”.

Lo and behold these aspiring youths eventually become a cog in discriminatory political machines that they wanted to destroy in the first place. They joined intending to be part of the solution, they end up being part of the problem.

The two actually feeds into each other, producing a viscious cycle. We turn issues into a partisan debate, and we ourselves willingly become partisan. As a result we see more things along a partisan divide, and we call for more people to divide themselves according to how political parties view issues.

It is about time we find a way out from this viscious cycle.

I was invited to speak at an event organised by the Bangi branch of Muslim Youth Movement of Malaysia (ABIM) last Sunday and I suggested that they must avoid the urge to join any political party. Instead, they should focus on strengthening civil society.

I reasoned that we have allowed political parties to trample over civil society for too long. Political parties have vested interest. Their sole ambition is power. Civil society organisations are supposed to have principles that act as a mechanism for check and balance against politicians. Civil society should not become agencies of politicians or political parties.

In a country like Malaysia where political parties are huge, the check and balance mechanism is even more important.

I have seen so many organisations and individuals ending up as mouthpieces of political parties and politicians even though they claim to be part of the civil society. Worse still, there are some entities who masquerade as civil society organisations, when, in reality, they were set up by political parties to lie and deceive the populace in the guise of an NGO. This is truly despicable.

It is as if we have allowed politicians to shape the agenda and we merely follow. If this trend continues, civil society in Malaysia has a bleak future.

We call our elected representatives “Wakil Rakyat” for a very good reason. They are there to represent us, as our “wakil”. We are the ones who appoint them, pay their salaries, and determine whether or not they should continue in office. Why do we allow them to be our masters?

The inversed relationship is wrong and must be corrected. It is civil society that is supposed to shape the political landscape. We should have our own principles with which we influence the political debate and politicians. Politicians are supposed to follow our lead, and we must reclaim the right to lead.

Filed under: Malaysia, Politics

July 3, 2011 • 11:34 pm 1

Forum Generasi Muda

I spoke and then chaired a session at Forum Generasi Muda organised by Ministry of Youths and Sports & ISIS yesterday, in Seremban. It was a very interactive crowd. Many stood up to speak their minds, and they didn’t mince their words.

Well done to the organisers.

Filed under: Malaysia, Personal

April 28, 2011 • 12:54 pm 1

Hadi wajib tolak pencalonan presiden PAS

Disiarkan dalam The Malaysian Insider pada 28 April 2011

Parti Islam Se-Malaysia (PAS) akan menjalankan Muktamar Agungnya pada bulan Jun ini. Tahun ini juga merupakan tahun pemilihan. Para perwakilan ke Muktamar Agung akan memilih saf kepimpinan PAS Pusat yang baru.

Saya merasakan bahawa kali ini tidak banyak calon-calon baru yang akan bertanding. PAS Bukit Bintang membuat sedikit kejutan dengan mencalonkan Husam Musa sebagai Presiden. Tetapi itu hanyalah satu kes terpencil. Bukan norma biasa.

Hadi Awang boleh dikatakan telah menjalankan amanah dengan sebaiknya sebagai Presiden PAS. Hadi mengambil alih tampuk kepimpinan setelah Almarhum Fadzil Noor pulang ke rahmatullah. Tanggungjawab yang dipikul oleh Hadi memang besar kerana beliau menggantikan seorang tokoh yang dihormati kawan dan lawan. Tetapi secara umumnya Hadi telah menjalankan amanah yang sewajarnya.

Tiada sesiapa boleh menafikan bahawa Hadi telah membawa PAS ke satu tahap baru dalam sejarahnya. Sepuluh tahun dahulu, siapa yang boleh menyangka bahawa PAS akan mempunyai sebuah sayap untuk mereka yang tidak mempercayai keesaan Allah dan keRasulan Muhammad? Tetapi di bawah kepimpinan Hadi, PAS telah menubuhkan Dewan Himpunan Penyokong PAS.

Memang betul masih ada unsur-unsur diskriminasi walaupun badan itu telah wujud. Ahli-ahli Dewan Himpunan masih tidak mempunyai hak yang betul-betul sama dengan ahli PAS yang beragama Islam. Tetapi kita perlu melihat isu ini dari perspektif perubahan jangka panjang.

Apabila sebuah parti Islamis membuka pintunya kepada orang bukan Islam, maka ia merupakan reformasi yang amat signifikan. Sebagai perbandingan, kita tidak mendengar langsung ura-ura MCA mahu menubuhkan satu sayap rasmi untuk orang bukan Cina. Atau MIC untuk kaum bukan India. Apatah lagi Umno untuk orang bukan Melayu.

Maka memang pasti Hadi telah berjaya membawa satu pembaikan yang amat besar terhadap PAS. Tanggungjawab seterusnya ialah untuk meneruskan lagi pembaikan yang dimulakan oleh Hadi agar pada suatu hari nanti golongan bukan Islam benar-benar mempunyai hak dan kuasa yang sama dengan semua ahli lain dalam menentukan dasar-dasar parti itu.

PAS mengambil masa lebih 50 tahun untuk tiba ke tahap ini. Maka rasanya tidak salah jika kita menunggu beberapa ketika lagi sehingga kesaksamaan yang tulin diwujudkan dalam PAS. Yang penting usaha menghapuskan diskriminasi dalam semua parti politik di Malaysia mesti terus berjalan.

Hadi juga merupakan seorang tokoh ulama yang disegani di Malaysia dan juga di peringkat antarabangsa. Status beliau sebagai seorang ulama amat penting bagi sebuah parti yang secara tradisinya tidak begitu kuat di kawasan bandar, dan penyokongnya pula adalah dari kalangan yang agak menitik beratkan pengamalan agama. Secara tradisinya PAS mempunyai konstituen yang tersendiri dan konstituen ini lebih selesa dengan seorang pemimpin bertaraf ulama.

Saya berpeluang menyertai Hadi di beberapa pertemuan di luar Malaysia. Saya sempat melihat sendiri betapa Hadi dihormati dan dianggap sama taraf dengan ulama besar seperti Yusuf Qardhawi, Rachid Ghanoushi, Kamal Helbawy, dan ramai lagi. Malahan bekas Perdana Menteri Turki Almarhum Najmudin Erbakan juga amat menghormati Hadi.

Ringkasnya ketokohan Hadi sebagai seorang ulama memang tidak boleh dipersoal.

Seperti manusia lain, Hadi juga punyai kelemahan. PAS kalah di Terengganu semasa beliau menjadi Menteri Besar. Dalam pilihanraya Sarawak baru-baru ini pula PAS kalah semua kerusi yang ditandingi. Ada lagi beberapa contoh lain yang boleh diberi untuk menunjukkan kelemahan Hadi.

Tetapi ini lumrah manusia dan sudah pastilah Hadi tidak boleh berlepas tangan. Tetapi, dengan pelbagai kelemahan yang ada, saya tetap merasakan bahawa Hadi telah menjalankan amanah dengan yang terbaik mungkin. Tidak perlulah dibicarakan isu kelemahan ini kerana tidak ada manusia boleh lari daripadanya.

Persoalan yang yang dihadapi oleh para perwakilan ke Muktamar Agung PAS nanti bukan sama ada Hadi telah menjadi Presiden yang baik atau tidak. Ini bukan pemilihan untuk memberi anugerah perkhidmatan cemerlang.

Tetapi, persoalan sebenar ialah, adakah Hadi boleh menjadi Presiden yang baik untuk memimpin PAS dalam pilihanraya akan datang dan seterusnya ke masa hadapan?

Kebenaran mungkin pahit untuk ditelan. Hakikatnya Hadi bukanlah individu terbaik untuk terus menjadi Presiden PAS. Saya akan simpulkan dengan cara semudah mungkin kenapa saya berkata demikian. Hadi tidak mempunyai ketrampilan ataupun ketokohan untuk menjadi Perdana Menteri atau Timbalan Perdana Menteri Malaysia. Hadi telah mencipta imej beliau sebagai seorang pemimpin masyarakat Melayu Islam. Tetapi beliau tidak dilihat sebagai seorang pemimpin untuk rakyat Malaysia secara keseluruhan.

PAS perlu berfikir bagaimana untuk memperkukuh apa yang telah dibina oleh Hadi. Parti itu perlu mula membina imej sebuah parti yang berkemampuan memimpin seluruh rakyat Malaysia, bukan memimpin orang Melayu Islam sahaja. Dan yang nyata, Hadi bukan pembawa imej “pemimpin negara”.

Mungkin ada yang berhujah bahawa ini hanya masalah persepsi. Tetapi jika sebuah parti politik tidak menyedari peri pentingnya persepsi, maka parti itu berada di padang permainan yang salah. Politik ialah sebuah pertandingan persepsi. Kejujuran dan ketokohan seseorang itu hanya bernilai jika sifat-sifat ini berjaya mempengaruhi persepsi pengundi. Jika sifat-sifat itu tidak membawa persepsi positif, maka dalam bahasa kampungnya “tak payah pun tak apa”.

PAS memang memiliki individu-individu yang boleh membawa parti itu ke satu tahap baru. Husam Musa dan Nizar Jamaluddin hanya dua nama yang biasa disebut. Sudah pasti ada tokoh lain yang juga boleh melakukannya dan perlu dipertimbangkan.

Tetapi budaya politik dalam hampir semua parti di Malaysia ini secara umumnya memberi kelebihan kepada presiden sedia ada. Jika mahu menjadi presiden sehingga mati pun biasanya boleh. Parti-parti politik kita tidak mempunyai budaya yang mana seseorang presiden mengumumkan dengan penuh bangga bahawa beliau telah membawa parti itu ke satu tahap tertentu dan telah tiba masanya untuk orang baru mengambil alih untuk membawa parti itu ke satu tahap yang lebih tinggi.

Lihat sahajalah apa yang berlaku dalam perubahan pucuk pimpinan Umno, MCA dan MIC. Semuanya terpaksa melalui era transisi yang amat menyeksakan. Dan PAS tidak terkecuali dalam budaya ini.

Hadi seharusnya menarik nafas panjang sambil menilai segala pencapaian besar beliau. Beliau boleh berbangga dengan apa yang beliau telah lakukan. Setelah itu, beliau perlu menerima hakikat bahawa telah tiba masanya untuk menyerahkan obor perjuangan kepada orang lain yang membawa PAS ke tahap yang lebih tinggi, sesuai dengan tuntutan rakyat agar PAS segera melahirkan pemimpin negara, bukan pemimpin bangsa atau pemimpin agama sahaja seperti selama ini.

Hadi pula jangan lah bermain kata-kata, kononnya tidak mahu menjadi presiden selama-lamanya dan bersedia dicabar. Bukannya beliau tidak tahu bahawa budaya parti politik di Malaysia ialah, sekiranya presiden tidak menolak pencalonan, maka tidak ada harapan perubahan akan berlaku.

Tidak ada gunanya bermain kata-kata kerana ia akan menyebabkan seorang presiden yang telah berjaya membawa pelbagai pembaikan akhirnya dilihat sebagai tunggul yang menghalang pembaharuan.

Jika Hadi boleh menyedari hakikat itu, maka parti dan negara akan mengingati beliau sebagai seorang tokoh ulung yang amat ikhlas berjuang sehingga rela mengorbankan jawatan dan kepentingan diri demi membuka laluan agar PAS menjadi sebuah parti nasional yang benar-benar diyakini mampu memimpin sebuah negara berbilang kaum.

Demi memastikan PAS boleh terus mara ke hadapan, Hadi wajib segera mengumumkan bahawa beliau tidak mahu mempertahankan jawatan Presiden dan menolak semua pencalonan. Hanya dengan cara itu sahaja akan berlaku pertandingan sihat yang akan membolehkan wujudnya sebuah PAS baru.

Filed under: Malaysia, Politics

April 2, 2011 • 8:57 pm 4

Salah faham ahli Majlis Syura PAS Pusat

Entri kali ini ialah entri muqadimah kepada artikel lain yang insha-Allah akan saya cuba karangkan nanti. Saya hanya mahu merekodkan fakta sahaja kali ini, dan akan memberi hanya satu komentar pendek di penghujung. Untuk artikel yang penuh nanti saya telah berjanji dengan Ustaz Zaharudin bahawa saya akan emailkan kepada beliau dulu bahagian yang saya akan quote dari beliau.

Saya baru balik dari Konvensyen Profesional Muda Melayu Kebangsaan yang diadakan di Kolej Universiti Islam Antarabangsa Selangor. Saya menjadi panelis dalam forum yang diadakan sebelah petang tadi, bersama-sama Dr Hasan Mad (Majlis Permuafakatan Melayu), Dr Zuhdi Marzuki (Universiti Malaya) dan Ustaz Zaharudin Mohamad (Ahli Majlis Syura PAS Pusat).

Saya amat tertarik dengan pembentangan, dan seterusnya kesalahan, Ustaz Zaharudin yang merupakan ahli Majlis Syura PAS Pusat. Beliau menggunakan beberapa slaid Powerpoint untuk menunjukkan betapa pengaliran harta negara perlu diperbaiki. Satu slaid yang dihurai agak panjang oleh beliau menunjukkan pengaliran yang sebegini:

  • rakyat mempunyai harta
  • harta itu diambil oleh kerajaan melalui pelbagai cara (cth: cukai)
  • harta disalurkan kepada Khazanah Nasional Berhad
  • Khazanah menggunakan harta itu untuk menjadikan golongan peniaga kaya
  • golongan peniaga itu dilabelkan sebagai golongan “capitalist”

Tajuk yang terpampang di atas slaid itu mendakwa bahawa itulah sistem kapitalis.

Saya tidak berpeluang untuk bersuara selepas beliau menunjukkan slaid itu tetapi saya berbual dengan beliau semasa minum teh. Saya bertanya, “Apa yang Ustaz gunakan sebagai definisi kapitalisme dan apa bezanya dengan sosialisme?”.

Ini jawapan beliau:

  • kapitalisme dan sosialisme dua-dua mengambil dari rakyat dan kemudian mengagihkan harta itu.
  • bezanya ialah cara pengagihan
  • kapitalisme ialah satu sistem ekonomi bersifat “top-down”
  • maksiat ekonomi dalam kapitalisme ialah ia menghasilkan monopoli
  • kesalahan kapitalisme dalam kaca mata Islam ialah ia mengongkong rakyat

Sikap cuba menunjuk tahu sebeginilah yang menyebabkan sesetengah pemimpin PAS ditertawakan oleh masyarakat. Saya cuba memperbetulkan bahawa sistem yang beliau sebut itu sebenarnya bukan sistem kapitalisme yang berteraskan pasaran bebas, tetapi sebenarnya sosialisme berteraskan pengawalan pasaran. Tetapi nampaknya usaha saya untuk menyampaikan pembetulan beberapa ayat ditolak dengan pelbagai alasan. Saya cuma meminta satu perkara sahaja, iaitu, tukar semua perkataan “kapitalis” dalam slaid itu kepada perkatan “sosialis”. Kandungan slaid itu rasanya dah betul tetapi terma yang digunakan salah seratus peratus.

Sistem top-down ialah sosialis! Kapitalis mengamalkan sistem bottom up. Dan kapitalis mahukan agar kerajaan TIDAK mengambil dari rakyat. Hanya sosialis yang mahukan sedemikian.

Untuk huraian lebih terperinci, sila rujuk Econlib. Untuk huraian santai yang kurang terperinci, sila lawati http://capitalism.org/.

Dengan rendah hati saya mendoakan agar Ustaz Zaharudin terbuka hatinya untuk membetulkan pandangan beliau kerana beliau merupakan ahli Majlis Syura PAS Pusat. Jangan pula Majlis Syura PAS Pusat membuat keputusan yang salah kerana dipandu oleh pandangan yang amat jauh dari kebenaran.

Filed under: Malaysia, Personal, , , , ,

February 20, 2011 • 1:41 pm 16

Disebalik kena buang daripada Harakah

(Nota tambahan 2 jam selepas komen ini ditulis: Oleh kerana dalam masa tak sampai dua jam komen ini telah mendapat sekitar 600 hits, saya rasa wajar saya menambah sedikit komen kecil. Para pembaca perlu ingat bahawa komen saya di bawah mungkin berat sebelah dan memihak kepada saya sahaja, kerana saya yang menulisnya. Untuk berlaku adil, para pembaca perlu memeriksa dahulu pandangan daripada para penama yang saya sebutkan dalam komen ini. Bagaimanapun, perbualan saya dengan Lutfi yang saya nukilkan di bawah adalah berdasarkan catatan saya yang hampir secara verbatim)

 

Kolum pertama saya dalam Harakah diterbitkan pada 26 November 2010, selepas saya berbincang dengan Ahmad Lutfi Othman, Ketua Pengarang akhbar itu pada 11 November 2010 (Klik di sini untuk membaca artikel pertama saya dalam kolum “Cabaran Idea”)

Nampaknya penglibatan saya dengan Harakah merupakan antara perkhidmatan yang paling pendek yang pernah saya lakukan.

Pada jam 7pm 18 Februari 2011, saya menerima SMS daripada Lutfi berbunyi “kolum saudara di harakah – ada masalah timbul, elok jumpa utk jelaskan hal ini.”

Saya membalas mengatakan perbualan telefon pun sudah mencukupi. Dan, pada jam 10.15pm malam yang sama, saya secara rasminya dibuang daripada menjadi kolumnis akhbar tersebut. (Klik di sini untuk membaca artikel terakhir kolum “Cabaran Idea”)

Sebenarnya saya tidak menerima satu sen pun daripada akhbar tersebut. Jadi mungkin lebih tepat jika dikatakan saya dibuang daripada kerja sukarela untuk akhbar PAS itu. Niat asal mahu membantu setakat terdaya, tapi akhirnya kena tendang pula!

Lutfi menerima arahan daripada Idris Ahmad, Ketua Penerangan PAS Pusat untuk menamatkan kolum saya. Saya dimaklumkan ada beberapa orang tidak bersetuju saya diberikan kolum tetap.

Semasa perbualan saya dengan Lutfi, kelihatan seolah-olah artikel saya yang disiarkan pada 7 Februari merupakan salah satu masalah utama (klik di sini).

Artikel itu menceritakan mengenai satu seminar anjuran IDEAS di UKM pada 25 Januari 2011, yang dirasmikan oleh Dato’ Saifuddin Abdullah. Artikel itu juga menyentuh satu lagi majlis anjuran IDEAS pada 8 Februari untuk menyambut ulang tahun kelahiran Almarhum Tunku Abdul Rahman dan juga ulang tahun pertama penubuhan IDEAS. Ada beberapa orang yang tidak senang hati apabila ada penulisan dalam Harakah yang memberi promosi kepada “program UMNO”.

Saya tidak pasti pula program mana yang mereka maksudkan sebagai “program UMNO”. Semua yang saya tulis adalah mengenai program IDEAS.

Tetapi, yang paling ironis ialah komentar oleh panelis majlis IDEAS pada 8 Februari telah dijadikan bahan muka depan Harakah minggu itu. Nampaknya apabila kita mempromosi program itu, maka ianya salah. Tetapi bila program itu ada “mata” yang boleh mereka gunakan untuk politik murahan, terhegeh-hegeh pula letak di muka depan!

Saya perlu jelaskan di sini bahawa perbualan 15 minit saya dengan Lutfi sebenarnya tidak dapat mengenalpasti secara tepat artikel mana yang menjadi puncanya atau jika ada mana-mana satu kesilapan dalam penulisan saya yang menjadi sebab utama. Ini kerana sebelum artikel bertarikh 7 Februari itu disiarkan, telah dua kali Idris Ahmad memberi wahyu kepada Harakah mengenai kolum saya.

Oleh kerana itu, kedua-dua kami, iaitu saya dan Lutfi, beranggapan bahawa wahyu daripada Idris Ahmad itu sebenarnya bukanlah kerana mana-mana perenggan tertentu, tetapi lebih disebabkan isu personaliti dan sejarah.

Sejarah itu bermula dengan penyertaan saya dalam Parti Konservatif Britain pada tahun 2005, semasa masih memegang jawatan Mursyid Al-Hizbul Islami UK & Eire (HIZBI). Sebagai Mursyid, saya mempengerusikan Majlis Syura Pusat HIZBI.

Beberapa orang ahli Majlis Syura pada waktu itu membantah penyertaan saya dalam Parti Konservatif kerana bagi mereka ini menimbulkan persoalan mengenai ke mana wala’ saya. Bagi mereka yang biasa dengan sistem dalam PAS, isu wala’ merupakan senjata utama parti untuk memastikan semua ahlinya mengikut sepenuhnya arahan orang atasan. Jika berlaku sesuatu bantahan, maka yang bersalah ialah mereka yang tidak wala’, dan si pemimpin pula biasanya selamat.

Dua orang yang amat berkeras membantah ialah Aminulraasyid Yatiban dan Raja Ahmad Iskandar Raja Yaacob. Sejak awal lagi mereka berbincang bagaimana untuk menyegerakan rombakan Majlis Syura supaya saya tidak lagi menjadi Mursyid.

Hasrat itu tercapai dalam mesyuarat Majlis Syura Pusat pada 8 April 2006 di Bewley Hotel, Manchester. Mesyuarat itu berakhir dengan Aminulraasyid berjaya mengambil alih jawatan Mursyid dengan sokongan kuat daripada Raja Ahmad Iskandar.

Mesyuarat itu juga dimaklumkan bahawa rupanya kedua-dua mereka telah terlebih dahulu menghubungi beberapa orang pemimpin PAS di Malaysia untuk mendapatkan sokongan. Aminulraasyid telah menghubungi Haron Taib dan Raja Ahmad Iskandar telah menghubungi Ketua Dewan Pemuda Pas Pusat Salahudin Ayub. Pada waktu itu Idris Ahmad ialah Timbalan Ketua Dewan Pemuda PAS Pusat.

Sehingga hari ini saya berpegang dengan pendapat bahawa mereka yang berada di luar negara bebas menyertai mana-mana pertubuhan yang mereka mahu. PAS tidak relevan dalam membuat keputusan mengenai hal sebegitu.

Tetapi jelas sekali golongan yang berpegang dengan fikrah kolektivisme amat kuat dalam PAS sehingga sebarang tindakan yang berbentuk individu boleh dihalang terus atas alasan “tidak wala’ ”. Mereka memang tidak berpuas hati apabila saya membantah keputusan mereka.

Inilah punca asal masalah yang menyumbang kepada penamatan kolum saya dalam Harakah. Nampaknya dendam itu berterusan sehingga sekarang!

Saya memang telah memaklumkan kepada Lutfi mengenai kemungkinan dendam itu akan timbul kembali jika saya diberikan kolum tetap. Tetapi Lutfi sebagai seorang gentleman berkata bahawa kita patut cuba dahulu.

Sehingga saat ini saya terus menghormati Lutfi sebagai seorang editor yang berprinsip. Masalahnya ialah dia bekerja di bawah indvidu-individu yang mempunyai kepentingan politik, sehingga kebebasan beliau terkongkong. Saya juga tidak mahu menyusahkan beliau kerana kesihatan beliau yang sedang terganggu, maka sebab itulah apabila beliau memaklumkan wahyu Idris Ahmad itu, saya tidak membantah langsung.

Pada peringkat awalnya, beliau ada menasihatkan agar saya tidak menulis perkara yang sensitif bagi PAS. Tetapi saya bertegas bahawa mereka tersalah jika menyangka bahawa saya akan menulis mengenai kebaikan Pas dan keburukan UMNO setiap masa. PAS bukan malaikat dan UMNO bukan iblis. Kedua-duanya ada kebaikan dan keburukan. Maka setiap kebaikan perlu dipuji dan keburukan perlu diperbaiki.

Pemberhentian ini menunjukkan masih ada yang tidak senang apabila ada orang yang mengatakan bahawa PAS tidak maksum.

Serba sedikit saya gusar juga apa yang akan berlaku terhadap kebebasan akhbar dan kebebasan bersuara di Malaysia jika individu-individu seperti beberapa kerat pemimpin PAS ini mengambil alih tampuk pemerintahan negara. Adakah mereka akan memberi kebebasan hanya bagi kaki ampu sahaja tetapi membunuh sesiapa yang tidak bersetuju dengan mereka?

Saya sebelum ini pernah mempunyai kolum dalam Utusan Malaysia yang bernama “Wau Bebas”. Tetapi saya berhenti menulis untuk Utusan kerana saya tidak gembira dengan nada editorial yang mereka gunakan. Bezanya, di Utusan, mereka hanya mengedit perenggan-perenggan yang mereka tidak suka. Jika ada artikel saya yang terlalu sensitif, maka mereka tidak menerbitkannya. Tetapi mereka tidak pula menamatkan kolum saya. Saya yang berhenti sendiri.

Sebaliknya, dalam akhbar Harakah milik parti “Islam” pula, apabila mereka tidak bersetuju, maka mereka terus bunuh! Nampaknya perbezaan antara PAS dan UMNO kini menjadi semakin ketara.

Filed under: Freedom & Liberty, Malaysia, Personal,

January 14, 2011 • 8:15 pm 0

PM Najib, I am amazed

Last week Prime Minister Najib invited people to ask him questions via Twitter, using #tanyanajib. Well, Malaysian responded overwhelmingly to that invitation, and some of the questions are very very funny.

And today Prime Minister Najib actually responded to some of the less serious questions. Amazing!

Filed under: Malaysia, Politics

January 8, 2011 • 6:07 pm 0

School improvement: should we go Dutch?

(A version of this was published in The Edge, 8 January 2011)

Several parents contacted me to share their stories after reading my article last month. There is one common thread to all the stories. Parents want the best for their children and they feel that private schools are better. But they don’t have the money to pay private school fees. I can fully understand how frustrating it is, because that is also my personal experience.

Let’s make one thing clear. I am in no way suggesting that all private schools are good by default. But there are at least two forces that push private schools to continuously improve – the forces of competition and decentralisation.

Private schools must compete for paying clients. The only way they can “defeat” their rivals – other private schools and taxpayer-funded state schools – is by ensuring their students perform better. State schools will survive no matter how they perform. In contrast, private schools that perform badly will head towards certain death because parents will exercise their choice and opt for a better one.

On the other hand, the management of private schools is certainly more decentralised. They have more freedom to innovate and improvise. This liberty empowers teachers and school managers to do what is best for their students, not simply following directives from politicians and Putrajaya overlords. A recent report by McKinsey published in November 2010 argues that decentralisation, including in pedagogical issues, is an important feature of a school that is moving towards excellence.

But there remains the problem of affordability. The key therefore is to introduce competition (and the parental choice that comes with it) and decentralisation while keeping schools free. To me this is still a compromise because total privatisation would be the best way. But it is a very good and most acceptable compromise for now.

The central principle is that taxpayers’ money should follow students. The voucher system is among the best options. We must develop one that is suited for our country.

School vouchers is not a new system. Andrew Coulson, Director of Cato Institute’s Center for Educational Freedom, suggested that the earliest explicit description of the idea can be found in Adam Smith’s Wealth of Nation, first published in 1776. More recently, in 2005 Reason Magazine called Nobel Prize winner Milton Friedman as the Father of Modern School Reform. Until his death in 2006, Friedman tirelessly campaigned for the voucher system, believing that education subsidies, if it were to continue, must be targeted at consumers and not suppliers.

Thanks to funding from the Dutch government, I was able to visit Holland in November 2010, partly to look at the Dutch school system. Dutch parents have enjoyed the benefits of school voucher and choice since 1917. Educational freedom is in fact enshrined in the Dutch constitution.

Dutch schools are government-funded, yet approximately 70 per cent of schools are private. All schools, including private schools, receive full government funding based on student numbers and manpower needs. Schools do not charge top-up fees, thus ensuring that all schools remain essentially free. But parents can donate for additional activities.

When I met Dr Frans van Noort, the principal of St Gregorius College, a religious secondary school in Utrecht, he explained that teachers and administrative staff (including himself) are employed by the school itself. They are not government employees the way our Malaysian teachers are employed. This gives the school management full ability to reward and sanction teachers and staff based on their performance in nurturing students.

I also met Ton Duif, head of AVS, the trade union for school leaders. He fiercely defended the independence of schools, arguing that he would never allow government to interfere unnecessarily in the terms and conditions of service of school leaders that are his members. It must have been the first time I had a face-to-face meeting with a trade union head arguing against government intervention, out of conviction that employers are partners, not the enemy.

Having spoken to a few groups of Dutch schoolchildren, at a cursory glance, I must say that if we compare them with Malaysian students at the same age group, they are more mature in their thinking. Nevertheless my personal observation is limited and cannot be taken as the benchmark. For that, we need to refer to TIMSS and PISA, the two global education assessments schemes usually used for international benchmarking. Holland consistently performs very well in both.

The Dutch system is an example of how choice, competition and decentralisation created by the voucher system benefit students. Commenting on the Dutch system, a World Bank report entitled The Role and Impact of Public-Private Partnerships in Education published in 2009 says “the system is not only successful academically but is also cost effective, yielding good results at relatively low cost”. In other words, it works.

It is time for those who believe education is a public good and cannot be run by the private sector or be privatised to ask themselves how much longer they want to allow their false belief to trump our children’s education attainment. It is wrong to place this mistaken ideology over and above the rights of our children to receive excellent quality education.

—
More articles can be found on www.IDEAS.org.my and www.AkademiMerdeka.org

Filed under: Articles, Freedom & Liberty, Malaysia

December 22, 2010 • 12:00 pm 0

MCLM: We need a principled political force

Published in “Kite of Freedom” column in The Star (iPad edition) Wednesday 22 December 2010

I was tempted to comment on the establishment of the Malaysian Civil Liberties Movement (MCLM) as soon as its establishment was announced. But I decided to wait until the closed-door briefing for invited NGOs on Sunday 19 December at the Kuala Lumpur and Selangor Chinese Assembly Hall before penning down my thoughts.

Luckily the wait was worth it because the many comments made earlier were based more on assumptions, and not on what MCLM actually intends to do.

The most common allegation levelled against MCLM is that they are a bunch of idealists who have lost faith in Anwar. The picture being painted is as if they are out there to hurt Pakatan Rakyat.

As an example, Baradan Kuppusamy, a fellow columnist in this newspaper, and one that I highly admire, concluded his column on 15 December 2010, by saying “in MCLM, we are witnessing the birth of a new and unique political venture by committed and passionate individuals who have lost faith in Anwar as the great reformer and want to stride out on their own, whatever the censure.”

Unfortunately there is one very big point that is being missed. MCLM is even more united, more focused and more committed to defeat Barisan Nasional than anything else.

In the closed-door briefing session last Sunday, MCLM made it very clear that their only interest is in helping make sure the reform agenda – currently symbolised by Pakatan Rakyat’s struggle – remains alive.

They even went to the extent of saying outright that they will only work with non-Barisan Nasional parties. Under their “Independent Candidates Initiative” they plan to identify, screen, and support candidates to run against Barisan Nasional in the next general elections. Their intention is to offer these candidates to Pakatan Rakyat component parties.

Thus, when commenting about MCLM, I think we must appreciate that they are first and foremost an anti-Barisan Nasional political force, at least for now. They are not out there to hurt Pakatan Rakyat, but to help them.

The thing that interests me the most about MCLM is their insistence on formulating a set of policy ideas which their candidates will then campaign for. This is quite new in the Malaysian political arena – we have been served with an ethnic-based politics for more than half a century. I am excited by the possibility of being offered a politics based on ideas.

MCLM should indeed work on the policy ideas they want to offer to the public. We desperately need a political force that talks about how to free the poor from poverty, improve our schools and hospitals, free the judiciary and parliament from executive interference, and liberate Malaysians from the shackles of ethnic and religious prejudices.

Once these policy ideas have been formulated, MCLM must stick to their principles and not waver. And it is here that I think MCLM still needs to think how they want to approach the political parties.

If MCLM were to be a principles-based political force, it would be wrong for them to declare outright from this stage that they only want to work with Pakatan Rakyat. For that would be making an assumption that no Barisan Nasional parties are interested in reform.

MCLM must realise that Barisan Nasional is made up of many component parties. And, within the component parties, take UMNO for example, there are factions too. And some of these parties or factions could be open to their reform agenda. I may be wrong, but the only way to find out is by talking to everyone first and deciding only after talking to them.

Some of the Barisan Nasional leaders that I have dealt with are just as keen on reform as the Pakatan ones. MCLM must not discount them.

In fact, I would venture as far as suggesting that if MCLM were to truly stick to their principles, it is their duty to assist any and all parties who want to bring reform to the country, while appreciating the political environment those parties operate in.

More importantly, if MCLM were really to be steadfast to their principles, then they must not fear three-corner fights.

I am both surprised and upset when I read statements by the so-called civil society leaders who say there must never be a three-corner fight because that will damage Pakatan Rakyat. Since when has civil society become subservient to Pakatan Rakyat’s agenda? Why are they allowing Pakatan Rakyat’s priorities to be placed over and above the principles guiding civil society in this country?

Civil society organisations, MCLM included, should instead focus on the principles guiding them and work with anyone and everyone who would support their agenda. If they were to enter the political arena, then it is those principles that should guide them rather than blind partisanship.

—
Wan Saiful Wan Jan is chief executive of the Institute for Democracy and Economic Affairs (www.ideas.org.my)

Filed under: Articles, Malaysia, Politics

Pages

Facebook

Wan Saiful Wan Jan

Twitter Updates

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.